ਥਾਮਸ ਜੇਫਰਸਨ: ਅਮਰੀਕਾ ਦਾ ਪਾਇਨੀਅਰਿੰਗ ਗੌਰਮੰਡ

ਥਾਮਸ ਜੇਫਰਸਨ: ਅਮਰੀਕਾ ਦਾ ਪਾਇਨੀਅਰਿੰਗ ਗੌਰਮੰਡ


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

ਸੰਸਥਾਪਕ ਪਿਤਾ, ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਦੇ ਲੇਖਕ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੇ ਤੀਜੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ, ਲੁਈਸਿਆਨਾ ਖਰੀਦ ਦੇ ਉਪਯੁਕਤ, ਗੈਸਟ੍ਰੋਨੋਮ…? ਥਾਮਸ ਜੇਫਰਸਨ ਨੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਸਾਧਾਰਣ ਯੋਗਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਇੱਕ ਜਿਸਨੂੰ ਅਕਸਰ ਨਜ਼ਰ ਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਹੈ ਉਸਦੀ ਗੋਰਮੇਟ ਪਕਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਸਥਾਈ ਬਾਗਬਾਨੀ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ.

18 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ, ਅਮਰੀਕੀ ਖੁਰਾਕ ਅਜੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਹੱਦ ਤੱਕ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਸੀ. ਮੀਟ ਅਕਸਰ ਉਬਾਲੇ ਹੋਏ, ਬੇਕ ਕੀਤੇ ਜਾਂ ਪਕਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਘੱਟ ਖਪਤ ਵਾਲੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਉਬਾਲੇ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ. ਪੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰੋਟੀਆਂ, ਮਿੱਠੇ ਪਕੌੜੇ ਅਤੇ ਅਲਕੋਹਲ - ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਾਰਡ ਸਾਈਡਰ, ਅਲ ਅਤੇ ਫੋਰਟਿਫਾਈਡ ਪੋਰਟ ਜਾਂ ਮਡੇਰਾ ਵਾਈਨ - ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. 1784 ਵਿੱਚ, ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦੋ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਥਾਮਸ ਜੇਫਰਸਨ ਨੂੰ ਕਾਂਗਰਸ ਨੇ ਮੰਤਰੀ ਪੂਰਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਰਾਂਸ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ. ਇਹ ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਪੈਰਿਸ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਫਰਾਂਸ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਇਟਲੀ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸਨੇ ਵਧੀਆ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤੀ.

ਜੈਫਰਸਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਗੁਲਾਮ ਜੇਮਸ ਹੈਮਿੰਗਸ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਯੂਰਪ ਜਾਣ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਫ੍ਰੈਂਚ ਰਸੋਈ ਦੀ ਕਲਾ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕੇ. ਕੁਝ ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ ਸ਼ੈੱਫਾਂ ਅਤੇ ਕੇਟਰਰਾਂ ਦੀ ਦੇਖ-ਰੇਖ ਹੇਠ, ਹੈਮਿੰਗਸ ਨੇ ਛੇਤੀ ਹੀ ਚੈਂਪਸ-ਏਲੀਸੀਜ਼ ਵਿਖੇ ਜੈਫਰਸਨ ਦੇ ਨਿਜੀ ਨਿਵਾਸ ਵਿਖੇ ਸ਼ੈੱਫ ਡੀ ਰਸੋਈਏ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਹੁਨਰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਏ, ਜਿੱਥੇ ਜੈਫਰਸਨ ਨੇ ਇੱਕ ਬਾਗ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕੀ ਬੀਜਾਂ ਤੋਂ ਭਾਰਤੀ ਮੱਕੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ, ਹੋਰ ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ. ਵਿਗਿਆਨਕ ਮਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਪੌਦਿਆਂ ਦਾ ਆਦਾਨ -ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਸਾਧਾਰਨ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਨ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲਿਆ.

ਦੇਸ਼ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਂਕਾਵਿ ਪਕਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਭਿੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਜੈਫਰਸਨ ਨੇ ਸਾਵਧਾਨ ਨੋਟਸ ਦਰਜ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਖੇਤੀ ਤਕਨੀਕਾਂ ਅਤੇ ਸਾਧਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਦੇ andੰਗਾਂ ਅਤੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਚਿੱਤਰਾਂ ਦਾ ਖਰੜਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ. ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਇੱਕ ਨਿਰੀਖਣ ਵਿੱਚ ਪਾਸਤਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਮੈਕਰੋਨੀ ਮਸ਼ੀਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਇੱਕ ਸੰਸਕਰਣ ਉਸਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਖਰੀਦਿਆ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਮੌਂਟੀਸੇਲੋ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਪਾਸਤਾ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਜੇਫਰਸਨ ਨੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਕਰੋਨੀ ਅਤੇ ਪਨੀਰ ਪੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਡਿਨਰ ਪਾਰਟੀਆਂ ਦੀ ਮੇਜ਼ਬਾਨੀ ਕਰਦਿਆਂ ਇਸਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਫੈਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ. ਮੌਂਟੀਸੇਲੋ.

ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਜੈਫਰਸਨ ਨੇ ਜੋ ਅਨੰਦ ਮਾਣਿਆ ਉਹ ਆਈਸਕ੍ਰੀਮ ਸੀ. 1796 ਤਕ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਮੌਂਟੀਸੇਲੋ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਇਸਦੇ ਉਤਪਾਦਨ ਦੀ ਸਹੂਲਤ ਲਈ ਘਰ ਵਾਪਸ ਦੋ "ਫ੍ਰੀਜ਼ਿੰਗ ਮੋਲਡਜ਼" ਸਥਾਪਤ ਕਰ ਲਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਭਵਨ (ਜਿਸਨੂੰ ਹੁਣ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿੱਘੀ ਛਾਲੇ ਜਾਂ ਪੇਸਟਰੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਇਲਾਜ ਦੇ ਕਈ ਖਾਤੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ. ਆਪਣੇ ਕਾਰਜਕਾਲ ਦੌਰਾਨ. ਵਨੀਲਾ ਆਈਸਕ੍ਰੀਮ ਦੇ ਲਈ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਇੱਕ ਵਿਅੰਜਨ ਇੱਕ ਅਮਰੀਕਨ ਦੁਆਰਾ ਦਰਜ ਕੀਤੀ ਗਈ ਪਹਿਲੀ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਵਿਅੰਜਨ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.

ਭੋਜਨ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਕੈਰਨ ਹੈਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਜੈਫਰਸਨ ਨੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਫਰਾਈਜ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਸਬੰਧਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ. ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ, ਜੈਫਰਸਨ ਨੇ ਕਥਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਭਵਨ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਨਸ਼ਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਿਰਾਏ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਸੀ. ਪ੍ਰਬੰਧਾਂ ਅਤੇ ਖਾਣੇ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨ ਲਈ ਫਰਾਂਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮੈਟਰ ਡੀਹੈਟਲ ਅਤੇ ਸ਼ੈੱਫ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੈਫਰਸਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਆਲੂ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਤਲੇ ਹੋਏ ਟੁਕੜਿਆਂ ਦੇ ਆਯਾਤ ਕੀਤੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਲਾਭ ਹੋਇਆ.

1789 ਵਿੱਚ ਫਰਾਂਸ ਤੋਂ ਘਰ ਪਰਤਣ ਤੇ, ਜੈਫਰਸਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕੁਝ ਮਨਪਸੰਦ ਪਕਵਾਨਾਂ ਨੂੰ 680 ਬੋਤਲਾਂ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਨਾਲ ਅਮਰੀਕਾ ਭੇਜਿਆ. ਮੌਂਟੀਸੇਲੋ ਵਿਖੇ ਉਸਦੇ ਅੰਗੂਰਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਯੂਰਪੀਅਨ ਅੰਗੂਰ ਦੀਆਂ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਬੀਜਣ ਦੀਆਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਾਰ -ਵਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਅਸਫਲ ਰਹੀਆਂ, ਪਰ ਵਾਈਨ ਦੇ ਉਸਦੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਨ ਵਿਟਿਕਲਚਰ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਈਨ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾਵਾਨ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦਿਵਾਈ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੌਂਟੀਸੇਲੋ ਵਿਖੇ ਇਹ ਉਸਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗਾਤਮਕ ਰਸੋਈ ਬਾਗ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਜੈਫਰਸਨ ਨੂੰ ਅੰਤਮ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿੱਤੀ. ਜੈਵਿਕ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੁਆਰਾ ਅਮੀਰ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨ ਦੇ ਮਹੱਤਵ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਜੜ੍ਹੀ ਬੂਟੀਆਂ ਦੀਆਂ 89 ਕਿਸਮਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਦੀਆਂ 170 ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ 330 ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਕਾਸ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੈਫਰਸਨ ਨੇ ਨਵੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ ਜੋ ਅਮਰੀਕੀ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਤਾਲੂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਦੀ ਬਾਗਬਾਨੀ ਡਾਇਰੀ, "ਗਾਰਡਨ ਬੁੱਕ", ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਅਸਫਲਤਾਵਾਂ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੇਫਰਸਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਿਟਾਇਰਮੈਂਟ ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ, "ਮੈਂ ਲਗਾਤਾਰ ਆਪਣੇ ਬਾਗ ਜਾਂ ਫਾਰਮ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਦੇ ਬਾਹਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਵਿਖੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਨੰਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹਾਂ. ਮੇਰੇ ਨਵੇਂ ਜੀਵਨ modeੰਗ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਖੁਸ਼. ”

ਹਿਸਟਰੀ ਵਾਲਟ ਦੇ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਘੰਟਿਆਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਵਿਡੀਓ, ਵਪਾਰਕ ਮੁਫਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੋ. ਆਪਣੀ ਮੁਫਤ ਅਜ਼ਮਾਇਸ਼ ਅੱਜ ਹੀ ਅਰੰਭ ਕਰੋ.


ਬਾਗਬਾਨੀ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਥਾਮਸ ਜੇਫਰਸਨ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ

ਜੈਫਰਸਨ ਦਾ ਮੌਂਟੀਸੇਲੋ ਗਾਰਡਨ ਇੱਕ ਕ੍ਰਾਂਤੀਕਾਰੀ ਅਮਰੀਕੀ ਬਾਗ ਸੀ. ਕੋਈ ਹੈਰਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਵੀਨਤਾਵਾਂ ਦਾ ਅਜਿਹਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਰ ਪੱਛਮੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਜੈਫਰਸਨ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਧਾਰਮਿਕ ਸੁਧਾਰਕ, ਇੱਕ ਦਰਜੇ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਨਾਲ ਫੈਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪਿਘਲਣ ਵਾਲਾ ਘੜਾ ਉੱਗਿਆ: ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਦਾ ਏਲਿਸ ਟਾਪੂ, ਸਖਤ ਆਰਥਿਕ ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ: ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਸੀ-ਨੌਂ ਪ੍ਰਜਾਤੀਆਂ ਦੀਆਂ 330 ਕਿਸਮਾਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਉੱਤਮ ਫਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ 170 ਕਿਸਮਾਂ. ਜੈਫਰਸਨ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਛੋਟੇ ਕਿਸਾਨਾਂ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਟਿਕਾ sustainable ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ.

ਥਾਮਸ ਜੇਫਰਸਨ ਦਾ 1,000 ਫੁੱਟ ਲੰਬਾ, ਛੱਤ ਵਾਲਾ ਸਬਜ਼ੀ ਬਾਗ ਸੱਚਾ ਅਮਰੀਕੀ ਬਾਗ ਹੈ: ਵਿਹਾਰਕ, ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ, ਆਮ, ਵਿਭਿੰਨ, ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਵਰਜੀਨੀਆ ਦਾ ਪਰਿਵਰਤਨਸ਼ੀਲ ਮਹਾਂਦੀਪੀ ਮੌਸਮ ਵਿਲੱਖਣ ਬਾਗਬਾਨੀ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਸਥਾਨ ਗਰਮ ਖੰਡੀ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਨਮੀ ਨੂੰ ਮੌਂਟਿਸੇਲੋ ਦੇ ਵਰਗੇ ਹਲਕੇ ਤਪਸ਼ ਵਾਲੇ ਸਰਦੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ. ਦੱਖਣ-ਮੋਹਰੇ, ਛੱਤ ਵਾਲੇ ਮੋਂਟਿਸੇਲੋ ਬਾਗ ਦਾ ਮਾਈਕਰੋਕਲਾਈਮੇਟ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਿਭਾ, ਗਰਮੀਆਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਰਦੀਆਂ ਦੀ ਠੰਡ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਸਲ ਪੱਕਣ ਵਾਲੀ ਧੁੱਪ ਦੀ ਭਰਪੂਰ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਮਿੱਠੇ ਆਲੂ, ਮੂੰਗਫਲੀ, ਅਤੇ ਲੀਮਾ ਬੀਨਜ਼ ਵਰਗੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗਰਮ ਖੰਡੀ ਕਿਸਮਾਂ ਨੂੰ ਉਸੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਉਗਾਉਣ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗੋਭੀ, ਅੰਤਿਮ ਅਤੇ ਸੈਲਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਨਕਲੀ ਗਰਮ ਬਿਸਤਰੇ ਦੇ ਬਿਨਾਂ, ਰਵਾਇਤੀ ਠੰਡੇ ਮੌਸਮ ਦੀਆਂ ਫਸਲਾਂ, ਥੌਮਸ ਜੇਫਰਸਨ ਨੇ ਇਹ ਕਾਰਨਾਮਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ. ਮੌਂਟੀਸੇਲੋ.

ਜਿਆਦਾਤਰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਵਿਭਿੰਨ ਆਬਾਦੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੌਂਟੀਸੇਲੋ ਗਾਰਡਨ ਇਸਦੇ ਆਕਾਰ ਅਤੇ ਦਾਇਰੇ, ਪ੍ਰਯੋਗਾਤਮਕ ਚਰਿੱਤਰ ਅਤੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਵਿਜ਼ੂਅਲ ਸਵੀਪ ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕੀ ਸੀ. 600,000 ਘਣ ਫੁੱਟ ਪੀਡਮੌਂਟ ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਟੋਕਰੀ ਅਤੇ ਖੱਚਰ ਨਾਲ "ਲਟਕਦਾ ਬਾਗ" ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਛੱਤ ਨੂੰ ਪੰਦਰਾਂ ਫੁੱਟ ਉੱਚੀ ਚਟਾਨ ਦੀ ਕੰਧ ਦੁਆਰਾ ਸਮਰਥਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ 1,000 ਫੁੱਟ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਹੇਠਾਂ ਛੇ ਏਕੜ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਬਾਗ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ 170 ਕਿਸਮਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ. ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਪੱਛਮੀ ਦੂਰੀ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੋਂਟਾਲਟੋ, ਜੈਫਰਸਨ ਦਾ "ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ" ਦੱਖਣ -ਪੱਛਮ ਦੇ ਪਿਛੋਕੜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਾਗ਼ ਦੀ ਛੱਤ ਦੇ ਪਾਰ ਚਾਲੀ ਮੀਲ ਦੀ ਰੋਲਿੰਗ ਪੀਡਮੋਂਟ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, "ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼" ਇੱਕ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਬਾਗ ਦੇ ਵਿਲੱਖਣ ਮਹਾਂਦੀਪੀ ਪਨੋਰਮਾ ਦੁਆਰਾ.

ਥਾਮਸ ਜੇਫਰਸਨ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਖਾਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਕਿ "ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਖੁਰਾਕ" ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਗ ਨੂੰ ਰਸੋਈ ਨਾਲ "ਅੱਧੀ ਫ੍ਰੈਂਚ, ਅੱਧੀ ਵਰਜੀਨੀਅਨ" ਵਜੋਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਪਕਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਅਮਰੀਕੀ ਭੋਜਨ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੰਕਲਪ ਸੀ. ਮੌਂਟਿਸੇਲੋ ਰਸੋਈ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਭਵਨ ਦੇ ਮੇਜ਼ ਨੇ, ਬਾਗ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲ ਹੀ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰਾਂ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਨਵੀਆਂ, ਰਸੋਈ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਖੂਬਸੂਰਤ ਝਲਕ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਹੈ: ਫ੍ਰੈਂਚ ਫਰਾਈਜ਼, ਮੂੰਗਫਲੀ, ਜੌਨੀ-ਕੇਕ, ਗੁੰਬੋ, ਮੈਸ਼ ਕੀਤੇ ਆਲੂ, ਮਿੱਠੇ ਆਲੂ ਦਾ ਪੁਡਿੰਗ, ਤਿਲ ਦੇ ਬੀਜ ਦਾ ਤੇਲ, ਤਲੇ ਹੋਏ ਬੈਂਗਣ, ਸ਼ਾਇਦ ਆਲੂ ਦੇ ਚਿਪਸ, ਟਮਾਟਰ ਕੈਟਸਅਪ ਅਤੇ ਪੇਠਾ ਪਾਈ ਵਰਗੇ ਅਮਰੀਕੀ ਆਈਕਨ. ਬਾਗਬਾਨੀ ਅਤੇ ਐਮਡਸ਼ੀਨ ਇੰਗਲੈਂਡ, ਫਰਾਂਸ, ਸਪੇਨ, ਮੈਡੀਟੇਰੀਅਨ ਅਤੇ ਐਮਡਸ਼ਵੇਅਰ ਦੀਆਂ ਪੱਛਮੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਉੱਭਰ ਰਹੇ ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਯੂਰਪੀਅਨ, ਮੂਲ ਅਮਰੀਕੀ, ਗੁਲਾਮ, ਕ੍ਰਿਓਲ ਅਤੇ ਦੱਖਣ -ਪੱਛਮੀ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਗਤੀਸ਼ੀਲ ਅਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਮੌਂਟੀਸੇਲੋ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ.

ਜੈਫਰਸਨ ਦੀ ਧੀ ਮਾਰਥਾ ਨੇ ਭਿੰਡੀ ਦੇ ਸੂਪ ਲਈ ਇੱਕ ਨੁਸਖਾ ਛੱਡਿਆ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਗੋਂਬੋ, ਮੌਂਟੀਸੇਲੋ ਗਾਰਡਨ ਲਈ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਰੂਪਕ: ਅਮਰੀਕਨ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਉਗਾਈਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਮਰੀਕੀ ਦੇਸੀ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਭਰਪੂਰ ਮਿਸ਼ਰਣ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲੀਮਾ ਬੀਨਜ਼ ਅਤੇ ਸਿਮਲਿਨਸ ਦੱਖਣੀ ਅਤੇ ਮੱਧ ਅਮਰੀਕੀ ਖੋਜਾਂ ਜੋ ਉੱਤਰੀ ਦੋਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਾਲੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ. (ਆਲੂ) ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ (ਟਮਾਟਰ) ਯੂਰਪੀਅਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਫਰੀਕੀ ਪੌਦੇ, ਭਿੰਡੀ, ਜੋ ਵੈਸਟ ਇੰਡੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਫ੍ਰੈਂਚ ਅਤੇ ਗੁਲਾਮ ਕਾਲਿਆਂ ਦੋਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਗੋਰੇ ਵਰਜੀਨੀਅਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੌਂਟੀਸੇਲੋ ਵਿਖੇ ਅਫਰੀਕਨ-ਅਮਰੀਕਨ ਸ਼ੈੱਫ ਦੁਆਰਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ.

ਰਸੋਈ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਕੈਰਨ ਹੈਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੈਫਰਸਨ, "ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮਹਾਂਕਾਵਿ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਸਾਡਾ ਇਕਲੌਤਾ ਮਹਾਂਕਾਵਿ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ" ਸੀ, ਅਤੇ ਤਾਜ਼ੀ ਉਪਜਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਉਸਦੀ ਸ਼ਰਧਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਭਵਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਦੇ ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਮੌਂਟੀਸੇਲੋ ਵਿਖੇ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੈਲਾਨੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੇਵਾਮੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਦੇ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਭੀੜ ਭਰੀ, ਉਹ ਜੈਫਰਸਨ ਦੇ ਬਾਗਬਾਨੀ ਕਰੀਅਰ ਦੀ ਕੇਂਦਰੀ ਵਿਰਾਸਤ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ. ਜੈਫਰਸਨ ਨੇ ਵਪਾਰਕ ਬਾਜ਼ਾਰ ਬਾਗਬਾਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕੀਤਾ. ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਡੀਸੀ ਦੇ ਕਿਸਾਨ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਪੈਂਤੀ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਦਿੱਖ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਦੁਆਰਾ ਸੰਕਲਿਤ ਕੀਤਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕੈਲੰਡਰ, ਅਮਰੀਕੀ ਭੋਜਨ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਖੁਲਾਸੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ. ਨਾਲ ਹੀ, ਇਹ ਖੁਦ ਜੈਫਰਸਨ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਕੌਂਸਲਾਂ ਤੋਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਮਾਰਕੀਟ ਦੇ ਬਾਗਬਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਤੋਂ ਛੇਤੀ ਉਪਜ ਦੀ ਉੱਚਤਮ ਕੀਮਤ ਅਦਾ ਕਰਨ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ.

1792 ਵਿੱਚ ਜੈਫਰਸਨ, ਫਿਲਡੇਲ੍ਫਿਯਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਦੇ ਸਕੱਤਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਮਾਰਥਾ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਪੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੌਂਟੀਸੇਲੋ ਵੈਜੀਟੇਬਲ ਗਾਰਡਨ ਵਿੱਚ ਕੀੜੇ-ਮਕੌੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਪੌਦਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਜੈਵਿਕ ਬਾਗਬਾਨੀ ਅੰਦੋਲਨ ਲਈ ਇੱਕ ਉਤਸ਼ਾਹਜਨਕ ਗੀਤ ਹੈ. "ਅਸੀਂ ਇਸ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਬਾਗ ਨੂੰ ਰੂੜੀ ਦੀ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਪਰਤ ਨਾਲ coverੱਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ. ਜਦੋਂ ਅਮੀਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਸੋਕੇ, ਬਹੁਤਾਤ ਵਿੱਚ ਉਪਜ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਕੀੜੇ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਤੁਹਾਡੇ ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਅਤੇ ਇਹ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਪਤਲੀ ਸਥਿਤੀ ਦੁਆਰਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ. " ਜੈਫਰਸਨ ਦੀ ਰੂੜੀ ਦੇ ਉਪਚਾਰਕ ਮੁੱਲ, ਮਿੱਟੀ ਸੁਧਾਰ ਦੇ ਬਾਗਬਾਨੀ ਇਨਾਮਾਂ ਬਾਰੇ ਰੌਲਾ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਬਾਗਬਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਜੈਫਰਸਨ ਨੇ ਨਾ ਸਿਰਫ ਬਾਗ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲਿਆ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ੀ ਉਪਜਾਂ ਨੂੰ ਖਾਧਾ, ਬਲਕਿ ਬਾਗ ਇੱਕ ਪ੍ਰਯੋਗਾਤਮਕ ਪ੍ਰਯੋਗਸ਼ਾਲਾ ਵਜੋਂ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਕੁਝ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਮਾਜਕ ਤਬਦੀਲੀ ਦੇ ਇੱਕ ਵਾਹਨ ਵਜੋਂ. ਉਸਨੇ ਲਿਖਿਆ ਕਿ, "ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸੇਵਾ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਉਹ ਹੈ ਆਪਣੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਉਪਯੋਗੀ ਪੌਦਾ ਜੋੜਨਾ," ਅਤੇ ਜੈਫਰਸਨ ਨੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਜੈਤੂਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਚੌਲਾਂ ਦੀ ਜਾਣ -ਪਛਾਣ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਦੇ ਲੇਖ ਦੇ ਨਾਲ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ. ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਜੌਨੀ ਐਪਲ ਬੀਜ, ਜੈਫਰਸਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਵੀਨਤਮ ਨਵੀਨਤਾ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਮਸੀਹਾਵਾਦੀ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ: ਨਾ ਸਿਰਫ ਜਾਰਜ ਡਾਇਵਰਸ ਅਤੇ ਜੌਨ ਹਾਰਟਵੈਲ ਕੋਕੇ ਵਰਗੇ ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਗੁਆਂ neighborsੀਆਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਪੋਤਿਆਂ ਅਤੇ ਜਵਾਈਆਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ, ਬਲਕਿ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਜਾਰਜ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜੇਮਜ਼ ਮੈਡਿਸਨ ਤੱਕ ਦੇ ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਅਤੇ ਐਮਡੀਸ਼ੈਂਡ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹੀਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਰੰਭ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੌਦਾ ਨਿਰਮਾਤਾ ਜਿਵੇਂ ਮੈਕਮੋਹਨ, ਵਿਲੀਅਮ ਬਾਰਟਰਮ, ਫਿਲਡੇਲ੍ਫਿਯਾ ਦੇ ਵਿਲੀਅਮ ਹੈਮੀਟਨ ਅਤੇ ਪੈਰਿਸ ਦੇ ਆਂਦਰੇ ਥੌਇਨ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੁਝ ਪ੍ਰਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਅਮਰੀਕੀ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜੈਫਰਸਨ ਦੀ ਜਾਣ -ਪਛਾਣ ਵਜੋਂ ਸਾਬਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮੌਂਟਿਸੇਲੋ ਵਿੱਚ ਉਗਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦਾ ਪਾਠ ਇੱਕ ਦੁਰਲੱਭ, ਅਸਾਧਾਰਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪ੍ਰਜਾਤੀਆਂ ਦਾ ਮਨਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਪ ਹੈ: ਐਸਪਾਰਗਸ ਬੀਨ, ਸਮੁੰਦਰੀ ਕਾਲੇ, ਟਮਾਟਰ, ਰੁਤਬਾਗਾ, ਲੀਮਾ ਬੀਨਜ਼, ਭਿੰਡੀ, ਆਲੂ ਪੇਠੇ. , ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਖਰਬੂਜੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਿਆਜ਼, ਮੂੰਗਫਲੀ, "ਸਪਾਉਟ ਕਾਲੇ," ਸੱਪ ਦੇ ਖੀਰੇ, ਫੁੱਲ ਗੋਭੀ, ਬ੍ਰੋਕਲੀ, ਬ੍ਰਸੇਲਸ ਸਪਾਉਟ, ਓਰਚ, ਐਂਡਿਵ, ਮੂੰਗਫਲੀ, ਚਿਕਨ ਮਟਰ, ਲਾਲ ਮਿਰਚ, "ਐਸਕੂਲੈਂਟ ਰਬੜਬ," ਕਾਲਾ ਸਾਲਸੀਫਾਈ, ਤਿਲ, ਬੈਂਗਣ.

ਹਾਲਾਂਕਿ ਇੱਕ ਮਾਮੂਲੀ ਜਿਹੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼, ਜੈਫਰਸਨ ਦਾ ਸਿਰਫ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਬਾਗਬਾਨੀ ਕੰਮ "ਇੱਕ ਆਮ ਬਾਗਬਾਨੀ ਕੈਲੰਡਰ" ਸੀ, ਰਸੋਈ ਦੇ ਬਾਗਬਾਨੀ ਲਈ ਇੱਕ ਮਾਸਿਕ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਜੋ ਕਿ ਅਮਰੀਕਨ ਫਾਰਮਰ ਦੇ 21 ਮਈ, 1824 ਦੇ ਐਡੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦਾ ਬਾਲਟਿਮੁਰ ਪੀਰੀਅਡਿਕਲ ਸੀ. ਇੱਥੇ ਜੇਫਰਸਨ ਨੇ ਅਧਿਕਾਰਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗਾਰਡਨਰਜ਼ ਨੂੰ 1 ਫਰਵਰੀ ਤੋਂ 1 ਸਤੰਬਰ ਤੱਕ ਹਰ ਸੋਮਵਾਰ ਸਵੇਰੇ ਸਲਾਦ ਦੇ ਬੀਜ ਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਪੌਦਾ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਹਿਦਾਇਤ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੋਮਵਾਰ ਦੀ ਸਵੇਰ ਦੀ ਸਲਾਦ ਦੀ ਬਿਜਾਈ ਇੱਕ ਜੀਵਨ ਸਬਕ ਜਾਂ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਕਹਿਣ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦੀ ਪਲੇਟ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਹੈ. ਸੋਮਵਾਰ ਦੀ ਸਵੇਰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੀ ਹੈ.

ਮਿਸ਼ੇਲ ਓਬਾਮਾ ਨੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਦਾ ਰਸੋਈ ਬਾਗ "ਹੁਣ ਤੱਕ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ." ਥਾਮਸ ਜੇਫਰਸਨ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕ ਅਤੇ ਮੌਂਟੀਸੇਲੋ ਗਾਰਡਨ ਦੇ ਦੌਰੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਦੇ ਰਸੋਈਏ ਅਤੇ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਫੂਡ ਇਨੀਸ਼ੀਏਟਿਵ ਦੇ ਕੋਆਰਡੀਨੇਟਰ ਸੈਮ ਕਾਸ ਨੇ ਥਾਮਸ ਜੇਫਰਸਨ ਦੇ ਸਨਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਬਾਗ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਹਿੱਸਾ ਰਾਖਵਾਂ ਰੱਖਿਆ. 2009 ਦੀ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਥਾਮਸ ਜੇਫਰਸਨ ਦੀਆਂ ਮਨਪਸੰਦ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਅਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ: ਟੈਨਿਸ-ਬਾਲ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾ Dਨ ਡੱਚ ਸਲਾਦ, ਪ੍ਰਿਕਲੀ-ਸੀਡ ਪਾਲਕ ਅਤੇ ਮਾਰਸੇਲਸ ਅੰਜੀਰ. ਬਾਗਬਾਨੀ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਜੈਫਰਸਨ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਇਤਿਹਾਸਕ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਵਧੇਰੇ ਸਥਾਈ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਭਵਿੱਖ ਵੱਲ ਅੰਦੋਲਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਜਬੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ.


ਜੈਫਰਸਨ ਅਤੇ#039s ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਮੁਰਦਾਘਰ ਦੀ ਖੁਦਾਈ

1780 ਵਿੱਚ, ਫਿਲਡੇਲ੍ਫਿਯਾ ਵਿੱਚ ਫ੍ਰੈਂਚ ਵਿਰਾਸਤ ਦੇ ਸਕੱਤਰ, ਫ੍ਰੈਂਕੋਇਸ ਮਾਰਬੋਇਸ, ਨੇ ਕਾਂਟੀਨੈਂਟਲ ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਵੱਖ -ਵੱਖ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਅਮਰੀਕੀ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸੂਚੀ ਸੌਂਪੀ। ਵਰਜੀਨੀਆ ਰਾਜ ਲਈ ਇਹਨਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਅਤੇ ਮਾਰਬੋਇਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਵਲੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਲਈ. ਜੈਫਰਸਨ ਦੁਆਰਾ ਤੇਤੀਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਰਚੇ ਗਏ ਜਵਾਬ ਉਸਦੇ ਬਣਦੇ ਹਨ ਵਰਜੀਨੀਆ ਰਾਜ ਬਾਰੇ ਨੋਟਸ, ਜਿਸਨੂੰ "1785 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਅਮਰੀਕਨ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਵਿਗਿਆਨਕ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਕਿਤਾਬ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ." 2 ਮਾਰਬੋਇਸ ਦੁਆਰਾ ਦਾਖਲ ਕੀਤੇ ਗਏ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਮੰਗਣਾ ਸੀ (ਪੁੱਛਗਿੱਛ XI). ਜੈਫਰਸਨ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਜੱਦੀ ਵਰਜੀਨੀਆ ਦੀ ਭਾਰਤੀ ਆਬਾਦੀ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਸੀ ਅਤੇ ਪੁੱਛਗਿੱਛ XI ਦੇ ਉਸ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਕਬੀਲਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਭੂਗੋਲਿਕ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਵਰਣਨ ਹੈ. ਇਸ ਜਵਾਬ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ, ਜੈਫਰਸਨ ਨੇ ਮੌਂਟੀਸੇਲੋ ਦੇ "ਗੁਆਂ neighborhood" ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਦਫਨਾਏ ਟਿੱਲੇ ਦੀ ਉਸਦੀ ਖੋਜ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ. ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ "ਰਿਵੰਨਾ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਮੈਦਾਨਾਂ ਤੇ ਸਥਿਤ ਸੀ, ਜੋ ਇਸਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕਾਂਟੇ ਤੋਂ ਲਗਭਗ ਦੋ ਮੀਲ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਪਹਾੜੀਆਂ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਟ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ."

ਜੈਫਰਸਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ "ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ" ਬੈਰੋਜ਼ ਬਾਰੇ ਜਾਣੂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ. ਭਾਰਤੀ ਦਫਨਾਉਣ ਦੇ ਰੀਤੀ ਰਿਵਾਜ ਸਹੀ ਸਨ: "ਇਹ ਕਿ ਉਹ ਮੁਰਦਿਆਂ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਸਨ, ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ: ਪਰ ਜਿਸ ਖਾਸ ਮੌਕੇ ਤੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਸ਼ੱਕ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ. ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨ, ਜੋ ਕਿ ਮਰਨ ਵੇਲੇ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਨੂੰ ਭਾਰਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਦੂਜਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਸਬੇ ਲਈ ਆਮ ਕਬਰ ਸਮਝਿਆ. , ਮੈਦਾਨਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਰਾਏ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, (ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਦੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ' ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨਰਮ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉਪਜਾ me ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ) ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਰੰਪਰਾ ਦੁਆਰਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਆਦਿਵਾਸੀ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਪਹਿਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਕਵਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ , ਪਹਿਲੇ ਲਈ ਇੱਕ ਤੰਗ ਰਸਤਾ ਪੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਦੂਜਾ ਉਸਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ coverੱਕਣ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ. "

ਜੇਫਰਸਨ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਟੀਲਾ "ਗੋਲਾਕਾਰ ਰੂਪ ਦਾ ਸੀ, ਬੇਸ 'ਤੇ ਲਗਭਗ 40 ਫੁੱਟ ਵਿਆਸ ਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਲਗਭਗ ਬਾਰਾਂ ਫੁੱਟ ਦੀ ਉਚਾਈ' ਤੇ ਸੀ. ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸਦੇ ਕਈ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਤਹੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖੁਦਾਈ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਡੂੰਘਾਈਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ ਆਇਆ. , ਸਤਹ ਤੋਂ ਛੇ ਇੰਚ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਫੁੱਟ ਤੱਕ. ਇਹ ਬਹੁਤ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੁਝ ਲੰਬਕਾਰੀ, ਕੁਝ ਤਿਰਛੇ, ਕੁਝ ਖਿਤਿਜੀ, ਅਤੇ ਕੰਪਾਸ ਦੇ ਹਰ ਬਿੰਦੂ ਵੱਲ, ਉਲਝੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੁਆਰਾ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਰੱਖੇ ਗਏ ਸਨ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਰਡਰ ਵੱਲ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤੇ ਬਗੈਰ, ਇੱਕ ਬੈਗ ਜਾਂ ਟੋਕਰੀ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨਾਲ coveredੱਕੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਦਿਓ. "7

ਜੈਫਰਸਨ ਨੇ "ਬੈਰੋ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲੰਬਾਈ ਕੱਟਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਇਸਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ structureਾਂਚੇ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਸਕਾਂ. ਇਹ ਇਸਦੇ ਕੇਂਦਰ ਤੋਂ ਲਗਭਗ ਤਿੰਨ ਫੁੱਟ ਲੰਘਿਆ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਸਤਹ ਤੇ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਚੌੜਾ ਸੀ. ਲੰਘੋ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰੋ. " ਉਸ ਨੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਕਈ ਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸੜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ "ਅਨੁਮਾਨ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਬੈਰੋ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਿੰਜਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ." 8 ਹੱਡੀਆਂ 'ਤੇ ਹਿੰਸਾ ਦਾ ਕੋਈ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਗੋਲੀਆਂ ਜਾਂ ਤੀਰ ਦੇ ਬਣੇ ਛੇਕ. ਬਾਅਦ ਦੀ ਖੋਜ ਨੇ ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਟਿੱਬਿਆਂ ਦੇ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਜੈਫਰਸਨ ਨੇ ਇਹ ਪਾਇਆ ਕਿ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਦੂਜਿਆਂ ਨੇ ਸਥਾਨਕ ਭਾਰਤੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਇਆ ਸੀ.

ਜੈਫਰਸਨ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ ਕਿ "ਤਕਰੀਬਨ ਤੀਹ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ" ਉਸਨੇ ਬੈਰੋ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪਾਰਟੀ ਵੇਖੀ. ਉਹ "ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਜਾਂ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਦੇ, ਸਿੱਧਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘੇ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਰੁਕੇ ਰਹਿਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟਾਵਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਸੜਕ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਦਰਜਨ ਮੀਲ ਛੱਡਿਆ ਸੀ ਇਸ ਫੇਰੀ ਦਾ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ. "9 ਜੇਫਰਸਨ ਨੇ ਇਸ ਦਾ ਖਰੜਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਨੋਟਸ 1781 ਵਿੱਚ ਮਾਰਬੋਇਸ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੈਫਰਸਨ ਨੇ "ਲਗਭਗ ਤੀਹ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ" ਬੈਰੋ ਵਿਖੇ ਭਾਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਲਗਭਗ ਅੱਠ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ. 1743, ਸਿਰਫ ਤਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ​​ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੇ ਮਾਰਬੋਇਸ ਡਰਾਫਟ ਵਿੱਚ ਰਸਤਾ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਦੀ ਕਾਪੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ, ਬੇਸ਼ੱਕ, ਜੇਫਰਸਨ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨੂੰ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਸੀ. 1781 ਵਿੱਚ ਮਾਰਬੋਇਸ ਨੂੰ ਸੌਂਪੀ ਗਈ ਅਸਲ ਖਰੜਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਹੁਣ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਫਰਸਨ ਨੇ ਅਗਲੇ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ 1781 ਖਰੜੇ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ.

ਜੈਫਰਸਨ ਨੇ ਬਿਲਕੁਲ ਉਦੋਂ ਦਰਜ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਭਾਰਤੀ ਟੀਲੇ ਦੀ ਖੁਦਾਈ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਰੀਖਾਂ ਦਾ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ: ਸੀ. ਹਾਲੈਂਡ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ "ਲਗਭਗ 1780." 12 ਸਿਲਵੀਓ ਬੇਦੀਨੀ ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ "1782 ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ" ਸੀ, ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ 1770 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਇਨਕਲਾਬੀ ਅੰਦੋਲਨ ਵਿੱਚ ਇੰਨੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ ਕਿ ਉਸ ਕੋਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸੋਚ ਜਾਂ ਸਮਾਂ ਸੀ. "14 ਮੌਂਟੀਸੇਲੋ ਅਤੇ ਜੇਮਸਟਾ arਨ ਪੁਰਾਤੱਤਵ ਵਿਗਿਆਨੀ, ਵਿਲੀਅਮ ਕੇਲਸੋ ਲਿਖਦੇ ਹਨ:" ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੈ ਕਿ ਜੈਫਰਸਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੀਹਵਿਆਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਪੁਰਾਤੱਤਵ ਮੁਹਿੰਮ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ ਸੀ. ਉਸ ਟੀਲੇ ਨੇ, ਪੁਰਾਤੱਤਵ ਖੇਤਰ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਪਾਇਆ ਉਸਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿੱਟੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੇ. ”15 ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੇਲਸੋ ਨੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਕਿ 1773 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖੁਦਾਈ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ.

ਡਗਲਸ ਵਿਲਸਨ ਦੁਆਰਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਬੂਤ, ਹਾਲਾਂਕਿ, 1783.16 ਦੀ ਗਰਮੀਆਂ ਜਾਂ ਛੇਤੀ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਖੁਦਾਈ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਲਈ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕੇਸ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ. ਨੋਟਸ, ਵਿਲਸਨ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੈਫਰਸਨ ਦੀ ਖੁਦਾਈ ਦਾ ਖਾਤਾ ਉਸ ਡਰਾਫਟ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੁ additionਲਾ ਜੋੜ ਸੀ ਜੋ ਉਸਨੇ ਗਰਮੀਆਂ ਜਾਂ 1783 ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਜੈਫਰਸਨ ਨੇ ਉਸੇ ਸਾਲ 16 ਅਕਤੂਬਰ ਨੂੰ ਵਰਜੀਨੀਆ ਨੂੰ ਫਿਲਡੇਲ੍ਫਿਯਾ ਲਈ ਛੱਡਿਆ ਸੀ, ਵਿਲਸਨ ਨੇ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਖੁਦਾਈ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਡਰਾਫਟ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਫਿਲਡੇਲ੍ਫਿਯਾ ਲਈ ਉਸਦੀ ਰਵਾਨਗੀ. ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, 1784 ਦੀ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਚਾਰਲਸ ਥਾਮਸਨ ਦੀਆਂ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ, ਵਿਲਸਨ ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਥੌਮਸਨ ਨੇ ਖੁਦਾਈ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਹੱਥ ਦਾ ਖਾਤਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬਾਅਦ ਦੇ ਖਰੜੇ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ "ਜੈਫਰਸਨ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਖੁਦਾਈ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਥੌਮਸਨ ਦੀ ਬਸੰਤ 1784 ਦੀ ਟਿੱਪਣੀ ਦੁਆਰਾ ਖੁਦਾਈ ਦੇ ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ. "17

ਥਾਮਸ ਜੇਫਰਸਨ: ਅਮਰੀਕਨ ਪੁਰਾਤੱਤਵ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਪਿਤਾ

ਪੁਰਾਤੱਤਵ ਅਧਿਐਨਾਂ ਨੇ ਮੱਧ ਵਰਜੀਨੀਆ ਦੇ ਪੀਡਮੋਂਟ, ਰਿਜ ਅਤੇ ਵੈਲੀ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਟਿੱਬਿਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜੈਫਰਸਨ ਦੁਆਰਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ. ਇਹ ਦਫਨਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਤਿਹਾਸਕ ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸੰਪਰਕ ਯੁੱਗ (ਸੀ. ਈ. 900-1700) ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਨ, ਆਕਾਰ ਅਤੇ ਰਚਨਾ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਧਰਤੀ-ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕੂ) ਵਿੱਚ ਭਿੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਦਿਲਚਸਪ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ , ਇਹ ਸਮੂਹਿਕ ਨੂੰ ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਟਿੱਲੇ ਖਾਸ ਤੌਰ artifacts.18 ਸੱਖਣੇ ਹਨ

ਜੈਫਰਸਨ ਦੇ ਟੀਲੇ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਚਾਰਲੋਟਸਵਿਲੇ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਰਿਵਾਂਨਾ ਨਦੀ ਦੇ ਦੱਖਣ ਫੋਰਕ ਦੇ ਸੱਜੇ (ਦੱਖਣ) ਕੰ bankੇ ਤੇ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁਰਾਤੱਤਵ -ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕਈ ਮੌਕਿਆਂ ਤੇ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਵਰਜੀਨੀਆ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਮਾਨਵ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੁਆਰਾ. ਹਾਲਾਂਕਿ, 1911 ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਬੁਸ਼ਨੇਲ ਨੇ ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਰਿਪੋਰਟ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਇਹ ਟੀਲਾ "ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਲੋਪ" ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੰਭਾਵਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨੀਵੇਂ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹੜ੍ਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਧੋ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਜੈਫਰਸਨ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਪਾਇਆ ਸੀ. 20 ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹਨ ਕਿ "ਇੰਡੀਅਨ ਟਾਨ "ਜੈਫਰਸਨ ਦੁਆਰਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਮੋਨਾਸਕਪਨੌਫ ਦਾ ਮੋਨਾਕਨ ਪਿੰਡ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੱਖਣੀ ਫੋਰਕ ਦੇ ਦੋਵਾਂ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ. 21 ਇਸ ਸਾਈਟ 'ਤੇ ਖੋਜ ਜਾਰੀ ਹੈ.

ਮੋਨਾਕਨ ਭਾਰਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਖੇਤਰ "ਵਰਜੀਨੀਆ ਦੇ ਅੱਧੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰਾਜ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਸਾਰੇ ਪੀਡਮੋਂਟ ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਬਲੂ ਰਿਜ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ." ਇਹ ਸਵਦੇਸ਼ੀ ਲੋਕ ਟੀਕੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਦੇ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮਿੱਟੀ ਦੀਆਂ ਕਬਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਸਨ ।23 ਚਾਰਲਸ ਥਾਮਸਨ ਨੇ ਜੈਫਰਸਨ ਦੇ ਇੱਕ ਡਰਾਫਟ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਵਿਆਪਕ ਟਿੱਪਣੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਫਨਾਉਣ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਚਸ਼ਮਦੀਦ ਗਵਾਹ ਦਿੱਤਾ ਨੋਟਸ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੈਫਰਸਨ ਨੇ ਅੰਤਿਕਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਨੋਟਸ.24


ਥਾਮਸ ਜੇਫਰਸਨ ਅਮਰੀਕਾ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਗੌਰਮੈਂਡ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਵਧੀਆ ਫ੍ਰੈਂਚ ਪਕਵਾਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ. ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਫ੍ਰੈਂਚ ਫਰਾਈਜ਼ ਵੀ

ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਦੇ ਲੇਖਕ, ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਲੁਈਸਿਆਨਾ ਖਰੀਦ ਦੇ ਆਯੋਜਕ ਅਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੇ ਤੀਜੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਥੌਮਸ ਜੇਫਰਸਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਿਰਾਸਤ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਟਾਂਦਰੇ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ?

ਜਵਾਬ ਹੈ ਹਾਂ. ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਜੈਫਰਸਨ ਵੀ ਗੈਸਟ੍ਰੋਨੋਮੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਯੋਗਦਾਨ ਲਈ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ. ਆਦਮੀ ਸਵਾਦਿਸ਼ਟ ਭੋਜਨ ਬਾਰੇ ਜਾਣਦਾ ਸੀ.

18 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕੀ ਪਕਵਾਨ ਬੇਸ਼ੱਕ ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ ਦੁਆਰਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਸਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੀਟ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪੇਸਟਰੀਆਂ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਲ, ਮਡੇਰਾ ਪੋਰਟ ਵਾਈਨ, ਜਾਂ ਹਾਰਡ ਸਾਈਡਰ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ. ਮੀਟ ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਬਾਲਣਾ, ਪਕਾਉਣਾ, ਜਾਂ ਪਕਾਉਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਰੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪਕੌੜੇ ਪਕਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ.

ਰੇਮਬ੍ਰਾਂਡਟ ਪੀਲੇ, 1800 ਦੁਆਰਾ ਥਾਮਸ ਜੇਫਰਸਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰਤ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਚਿੱਤਰ.

ਮੰਤਰੀ ਪੂਰਨ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਰੁਤਬੇ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਥਾਮਸ ਜੇਫਰਸਨ ਨੂੰ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਅਤੇ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਦਾ ਸੁਭਾਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਦੀ ਇੱਕ ਜ਼ਰੂਰੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਗੈਸਟ੍ਰੋਨੋਮੀ ਅਤੇ ਰਸੋਈ ਪ੍ਰਬੰਧ ਸੀ. 1784 ਵਿੱਚ, ਉਹ ਫਰਾਂਸ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਪੈਰਿਸ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਉੱਤਰੀ ਇਟਲੀ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਯਾਤਰਾ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ. ਉਹ ਫ੍ਰੈਂਚ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਤੋਂ ਇੰਨਾ ਖੁਸ਼ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਨੌਕਰ ਲਈ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸ਼ੈੱਫਾਂ ਤੋਂ ਹੁਨਰ ਸਿੱਖਣ ਅਤੇ ਮੁਹਾਰਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ. ਜਲਦੀ ਹੀ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ੈੱਫ ਡੀ ਪਕਵਾਨ ਬਣਾ ਲਿਆ ਜਿਸਨੇ ਚੈਂਪਸ-ਏਲੀਸੀਜ਼ ਦੇ ਆਪਣੇ ਨਿਜੀ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਲਈ ਪਕਾਇਆ.

ਬੇਕਡ ਮੈਕਰੋਨੀ ਅਤੇ ਪਨੀਰ. ਲੇਖਕ: ਮਾਰਟਿਨ. 2.0 ਦੁਆਰਾ CC.

ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਖ ਵੱਖ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸੁਆਦ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੈਫਰਸਨ ਨੇ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹੁਨਰਾਂ, ਤਰੀਕਿਆਂ, ਸਾਧਨਾਂ ਅਤੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਨੋਟ ਕੀਤਾ ਜੋ ਉਹ ਅਮਰੀਕਾ ਘਰ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ. ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਇੱਕ ਨਿਰੀਖਣ ਵਿੱਚ ਮੈਕਰੋਨੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਇਟਲੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ. ਉਹ ਪਾਸਤਾ ਨਾਲ ਇੰਨਾ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਇੱਕ "ਮੈਕਰੋਨੀ ਮਸ਼ੀਨ" ਦਾ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ 1802 ਵਿੱਚ, ਵਰਜੀਨੀਆ ਦੇ ਮੌਂਟੀਸੇਲੋ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਰਕਾਰੀ ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਮੈਕਰੋਨੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਨੀਰ ਦੇ ਨਾਲ ਪਰੋਸਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਕਵਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਚਰਚਾ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ# 8211 ਅਤੇ ਅੱਜ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪਕਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ.

ਮੋਂਟਿਸੇਲੋ, ਥਾਮਸ ਜੇਫਰਸਨ ਦਾ ਘਰ. ਲੇਖਕ: ਮੈਟ ਕੋਜ਼ਲੋਵਸਕੀ. 2.5 ਦੁਆਰਾ CC.

ਮੈਕ ਅਤੇ ਪਨੀਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਟਲੀ ਨੇ ਜੈਫਰਸਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਭੋਗ ਲਈ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ: ਅਟੱਲ ਜੈਲੇਟੋ ਜਾਂ ਆਈਸ ਕਰੀਮ. ਉਸਨੇ ਇਸਦਾ ਇੰਨਾ ਅਨੰਦ ਲਿਆ ਕਿ 1796 ਤੱਕ ਉਸਨੇ ਇਸਦੇ ਉਤਪਾਦਨ ਨੂੰ ਸੌਖਾ ਕਰਨ ਲਈ "ਫ੍ਰੀਜ਼ਿੰਗ ਮੋਲਡਸ" ਬਣਾਏ ਅਤੇ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਪਕਵਾਨਾ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ. ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਉਸਨੇ ਰਸਮੀ ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਆਈਸਕ੍ਰੀਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਖਰਾਬ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਨਵੀਂ ਮਿਠਆਈ ਦੇ ਸੁਆਦ ਅਤੇ ਬਣਤਰ ਤੋਂ ਹੈਰਾਨ ਸਨ. ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਮੈਸੇਚਿਉਸੇਟਸ ਦੇ ਇੱਕ ਕਾਂਗਰਸੀ, ਨੇ ਲਿਖਿਆ, "ਆਈਸ ਕਰੀਮ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ, ਛਾਲੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਕ ਗਈ, ਪਤਲੇ ਫਲੇਕਸ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਚੂਰ ਹੋ ਗਈ," ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਸੈਮੂਅਲ ਲੈਥਮ ਮਿਚਿਲ ਨੇ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ#8220 ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਸਮਗਰੀ ਦੇ ਗੇਂਦਾਂ ਦੇ ਕਵਰਾਂ ਵਿੱਚ [ਸੀਆਈਸੀ] ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਨਿੱਘੀ ਪੇਸਟਰੀ, ਇੱਕ ਉਤਸੁਕ ਵਿਪਰੀਤਤਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਰਫ਼ ਹੁਣੇ ਹੀ ਓਵਨ ਤੋਂ ਲਈ ਗਈ ਸੀ. ” ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀਸੀ ਵਿੱਚ ਕਾਂਗਰਸ ਦੀ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵਿੱਚ ਜੈਫਰਸਨ ਦੁਆਰਾ ਖੁਦ ਲਿਖੀ ਵਨੀਲਾ ਆਈਸਕ੍ਰੀਮ ਦੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲਿਖੀ ਵਿਧੀ ਹੈ.

ਕੈਲੇਮੀਆ ਰਿਟੇਲ ਸਟੋਰ ਤੇ ਜੈਲੇਟੋ. ਲੇਖਕ: ਕੈਫੇਮੀਆ. CC BY-SA 3.0.

ਕੈਰੇਨ ਹੈਸ, ਇੱਕ ਭੋਜਨ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ, ਨੇ ਜੈਫਰਸਨ ਦੀ ਫ੍ਰੈਂਚ ਫਰਾਈਜ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਰੋਮਾਂਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਉਭਾਰਿਆ ਹੈ. ਕਥਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜੈਫਰਸਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਭਵਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਦਿੱਤੀ. ਉਹ ਫ੍ਰਾਂਸ ਤੋਂ ਵਿਅੰਜਨ ਵਾਪਸ ਲਿਆਇਆ, ਇਸ ਲਈ ਰਸੋਈਏ ਅਤੇ ਮੈਟਰ ਡੀ ਹੋਟਲ ਨੇ ਆਲੂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਤਿਆਰ ਕਰਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੋਟੇ ਗੋਲ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟਣ ਅਤੇ ਕੱਚੇ ਤਲਣ ਦਾ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਤਰੀਕਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ.

ਫ੍ਰੈਂਚ ਫਰਾਈਜ਼ ਦੀ ਸੇਵਾ. ਲੇਖਕ: ਪੋਪੋ ਲੇ ਚੀਏਨ. CC BY-SA 3.0.

ਫ੍ਰਾਂਸ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਜੈਫਰਸਨ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਪਕਵਾਨਾਂ, ਵਾਈਨ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸ਼ੈਂਪੇਨ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੈ. 1789 ਵਿੱਚ, ਫਰਾਂਸ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਘਰ ਪਰਤਣ ਤੇ, ਉਹ 680 ਬੋਤਲਾਂ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਨਾਲ ਲਿਆਇਆ. ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਸਨੇ ਅੰਗੂਰ ਦੀਆਂ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਬੀਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਪਰ ਕਦੇ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋਈ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਅਸਲ ਵਾਈਨ ਦੇ ਸ਼ੌਕੀਨ ਵਜੋਂ ਨਾਮਣਾ ਖੱਟਿਆ.

ਮੌਂਟੀਸੇਲੋ ਵੈਜੀਟੇਬਲ ਗਾਰਡਨ. 2.5 ਦੁਆਰਾ CC.

ਉਸ ਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਰਸਮੀ ਡਿਨਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਯਾਤ ਕੀਤਾ ਸ਼ੈਂਪੇਨ ਪਰੋਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜੇਫਰਸਨ, ਇੱਕ ਸ਼ੌਕੀਨ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕ, ਇਸਦਾ ਇੰਨਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਕਥਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਿਜਾਣ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਟੁੱਥਬ੍ਰਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਕੋਰਸਕ੍ਰੂ ਰੱਖਿਆ ਸੀ. ਉਸਨੇ ਸਪਾਰਕਲਿੰਗ ਕਿਸਮ ਨੂੰ "ਮੂਰਖਤਾਈ ਫੈਡ" ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਫਲੈਟ ਸ਼ੈਂਪੇਨ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੱਤੀ.

ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਦਾ ਉਸਦਾ ਜਨੂੰਨ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ. ਮੌਂਟੀਸੇਲੋ ਵਿਖੇ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਯੋਗਾਤਮਕ ਰਸੋਈ ਬਾਗ ਅਤੇ ਅੰਗੂਰੀ ਬਾਗ ਬਣਾਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ 89 ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਜੜ੍ਹੀ ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਫਲਾਂ ਦੀਆਂ 170 ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ 330 ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੀ.

ਜੈਫਰਸਨ ਅਤੇ ਮੌਂਟੀਸੇਲੋ ਵਿਖੇ ਬਗੀਚਿਆਂ ਲਈ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਗਈਆਂ.

ਆਪਣੀ "ਗਾਰਡਨ ਬੁੱਕ" ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਬਾਗਬਾਨੀ ਡਾਇਰੀ ਜੋ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਰਿਟਾਇਰਮੈਂਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲਿਖੀ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਅਤੇ ਅਸਫਲਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰਿਕਾਰਡ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸਨੇ ਨੋਟ ਕੀਤਾ:

"ਮੈਂ ਲਗਾਤਾਰ ਆਪਣੇ ਬਗੀਚੇ ਜਾਂ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਦੇ ਬਾਹਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਵਿਖੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਜੀਵਨ modeੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੇਅੰਤ ਖੁਸ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ."


ਜੈਫਰਸੋਨਿਅਨ ਬਣਨ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਹੈ?

ਜੈਫਰਸੋਨਿਅਨ ਵਿੱਚ ਸਵੈ-ਨਿਰਭਰਤਾ, ਆਜ਼ਾਦੀ (ਸੁਰੱਖਿਆ, ਮੁਨਾਫ਼ਾ, ਆਰਾਮ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ) ਦਾ ਇੱਕ ਅਸਪਸ਼ਟ ਸਮਰਪਣ, ਚਰਚ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੇ ਵਿੱਚ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਇੱਕ ਅਸਪਸ਼ਟ ਕੰਧ, ਪਹਿਲੇ ਦਰਜੇ ਦੀ ਜਨਤਕ ਸਿੱਖਿਆ, ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਸਥਾਨ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰਸ਼ੀਲਤਾ ਅਤੇ ਅੰਤਰ, ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ. ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕਤਾ ਪ੍ਰਤੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ.

ਜੈਫਰਸਨ ਨੇ ਜੋ ਵੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਿਭਾ (ਤਰਕ, ਚੰਗੀ ਸੂਝ ਅਤੇ ਆਦਰਸ਼ਵਾਦ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਨਾ ਕਰਨਾ) ਲਿਆਂਦਾ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ ਅਮਰੀਕਾ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਗੁਣਵੱਤਾ, ਨਿਆਂ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਕਰਨਾ ਸੀ. ਪ੍ਰਾਪਤੀ.


ਸਮਗਰੀ

ਫ੍ਰਾਂਸਿਸ ਵੇਲਸ ਐਪਸ ਦਾ ਜਨਮ 1801 ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਮਾਰੀਆ (ਨੀ ਜੇਫਰਸਨ) ਅਤੇ ਜੌਹਨ ਵੇਲਸ ਐਪਸ ਦਾ ਦੂਜਾ ਬੱਚਾ ਸੀ. ਉਹ ਵਰਜੀਨੀਆ ਦੇ ਅਲਬੇਮਾਰਲੇ ਕਾਉਂਟੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਨਾਨਾ ਜੀ ਦੇ ਬੂਟੇ ਮੌਂਟਿਸੇਲੋ ਵਿਖੇ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ. ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮਾਪੇ ਚੈਸਟਰਫੀਲਡ ਦੇ ਮਾਂਟ ਬਲੈਂਕੋ ਪਲਾਂਟੇਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ. ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਉਹ ਤਿੰਨ ਏਪਸ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕੱਲਾ ਸੀ.

1804 ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਤੀਜੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਏਪਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਮੋਂਟ ਬਲੈਂਕੋ ਤੋਂ, ਬਕਿੰਘਮ ਕਾਉਂਟੀ ਵਿੱਚ, ਮਿੱਲਬਰੂਕ ਦੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਬਗੀਚੇ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ. ਫ੍ਰਾਂਸਿਸ ਨੇ ਨੇੜਲੇ ਮੌਂਟਿਸੇਲੋ ਵਿਖੇ ਆਪਣੀ ਮਾਮੀ ਮਾਰਥਾ ਰੈਂਡੋਲਫ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਦਾਦਾ, ਵਿਧਵਾ ਥਾਮਸ ਜੇਫਰਸਨ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ. ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬੂਟੇ ਲਗਾਉਣ ਵੇਲੇ, ਉਸਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਗੁਲਾਮ ਬੇਟਸੀ ਹੈਮਿੰਗਸ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ "ਮੈਮ ਬੇਸ" ਕਿਹਾ ਗਿਆ. ਜੈਫਰਸਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਏਪੇਸ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ. ਉਹ ਮੈਰੀ ਹੈਮਿੰਗਜ਼ ਦੀ ਧੀ ਅਤੇ ਬੈਟੀ ਹੈਮਿੰਗਜ਼ ਦੀ ਪੋਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੈਫਰਸਨ ਨੇ ਮੌਂਟੀਸੇਲੋ ਵਿਖੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ. ਉਸ ਦੀਆਂ ਮੁ earlyਲੀਆਂ ਨਰਸਾਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸਟਾ ਹੈਮਿੰਗਜ਼ ਬਾਉਲਸ ਸੀ, ਜੋ ਬੇਟਸੀ ਹੈਮਿੰਗਜ਼ ਦੀ ਇੱਕ ਮਾਸੀ ਸੀ. [2]

ਏਪੇਸ ਨੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਕਨੂੰਨੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ.

ਵਿਆਹ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸੰਪਾਦਨ

21 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਫ੍ਰਾਂਸਿਸ ਨੇ 18 ਨਵੰਬਰ, 1822 ਨੂੰ ਥਾਮਸ ਐਸਟਨ ਰੈਂਡੋਲਫ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਜੇਨ ਕੈਰੀ (ਰੈਂਡੋਲਫ) ਰੈਂਡੋਲਫ ਦੀ ਧੀ ਮੈਰੀ ਐਲਿਜ਼ਾਬੇਥ ਕਲੇਲੈਂਡ ਰੈਂਡੋਲਫ (16 ਜਨਵਰੀ, 1801 - 15 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1835) ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। [3] ਉਹ ਵਰਜੀਨੀਆ ਦੇ ਬੇਡਫੋਰਡ ਕਾਉਂਟੀ ਵਿੱਚ ਪੌਪਲਰ ਫੌਰੈਸਟ ਪਲਾਂਟੇਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਜੋ ਕਿ ਉਸਦੇ ਦਾਦਾ ਥਾਮਸ ਜੇਫਰਸਨ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਜੈਫਰਸਨ ਨੇ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਧੀ ਮਾਰੀਆ ਲਈ ਇਸ ਪੌਦੇ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਅਪ੍ਰੈਲ 1804 ਵਿੱਚ 25 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਫ੍ਰਾਂਸਿਸ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਵਜੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਪੋਪਲਰ ਫੌਰੈਸਟ ਇਕੋ ਇਕ ਜੈਫਰਸਨ ਜਾਇਦਾਦ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਵਾਰਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਜੇਫਰਸਨ ਦੇ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਨੇ 1826 ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਦੇ ਬਾਕੀ ਵਸੀਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜ ਦਿੱਤਾ.

ਜੇਫਰਸਨ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 1827 ਵਿੱਚ, ਐਪਸ ਨੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਨੌਕਰ ਕ੍ਰਿਟਾ ਹੈਮਿੰਗਜ਼ ਬਾਉਲਸ ਨੂੰ ਖਰੀਦਿਆ ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੱਕ ਬਾਲਕ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਚੌਥੀ ਨਰਸ ਸੀ. ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਜ਼ਕਰੀਯਾਹ ਬਾਉਲਸ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਰੰਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸੀ. [2]

ਐਪੀਸਿਸ 1828 ਤਕ ਪੋਪਲਰ ਫੌਰੈਸਟ ਵਿਖੇ ਰਹੇ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫਲੋਰਿਡਾ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ. ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੌਂਟੀਸੇਲੋ ਵਿਖੇ ਜੈਫਰਸਨ ਪਰਿਵਾਰਕ ਕਬਰਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦਫਨਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ. ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਜੈਫਰਸਨ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਮੌਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ. ਪੋਪਲਰ ਫੌਰੈਸਟ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਅਲੱਗ -ਥਲੱਗ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਐਪਸ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਅਜ਼ਮਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ. ਫਲੋਰਿਡਾ ਨੂੰ ਕਪਾਹ ਦੇ ਉਤਪਾਦਨ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ. 1829 ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਲਿਓਨ ਕਾਉਂਟੀ, ਫਲੋਰਿਡਾ ਚਲੇ ਗਏ, ਜੋ ਟੱਲਾਹਸੀ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਵਸ ਗਏ.

ਅਜਿਹੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਨੇ ਪਲਾਂਟਰਾਂ ਅਤੇ ਗੁਲਾਮਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ. ਏਪਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗੁਲਾਮ ਲੈ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬੇਟਸੀ ਹੈਮਿੰਗਜ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹੋਏ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦੁਆਰਾ ਫਰਾਂਸਿਸ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੇ ਤੋਹਫ਼ੇ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. [4]

ਉਸਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪਤਨੀ ਦੀ 1835 ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਛੇਵੇਂ ਬੱਚੇ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ. ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਐਪਸ ਨੇ ਜਾਰਜੀਆ ਦੇ ਯੂਐਸ ਸੈਨੇਟਰ ਨਿਕੋਲਸ ਵੇਅਰ ਦੀ ਵਿਧਵਾ ਧੀ, ਸੂਜ਼ਨ ਮਾਰਗਰੇਟ ਵੇਅਰ ਕਰੌਚ (14 ਫਰਵਰੀ, 1815 - 1 ਸਤੰਬਰ, 1887) ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ. [5] [6] ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਬੱਚੇ ਇਕੱਠੇ ਸਨ। ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਏਪਸ ਕੁੱਲ ਤੇਰਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਤਿੰਨ ਦੀ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਵਰਜੀਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ.

ਉਸਨੇ ਫਲੋਰੀਡਾ ਦੇ ਲਿਓਨ ਕਾਉਂਟੀ ਵਿੱਚ ਫ੍ਰਾਂਸਿਸ ਏਪੇਸ ਪਲਾਂਟੇਸ਼ਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸਨੇ ਵਿਆਪਕ ਗੁਲਾਮ ਕਿਰਤ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦੁਆਰਾ ਕਪਾਹ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜਿਣਸ ਫਸਲ ਵਜੋਂ ਉਭਾਰਿਆ. ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਕਪਾਹ ਦੀਆਂ ਕੀਮਤਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਆਪਕ ਵਪਾਰ ਸੀ.

ਏਪਸ ਨੇ ਫਲੋਰਿਡਾ ਵਿੱਚ ਵਿਦਿਅਕ ਮੁੱਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮ ਦਿਲਚਸਪੀ ਲਈ. ਟੱਲਾਹਸੀ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਲਈ 35 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਸੇਵਾ ਅਰੰਭ ਕੀਤੀ. ਉਹ ਉਥੇ ਐਪੀਸਕੋਪਲ ਚਰਚ ਦਾ ਸੰਸਥਾਪਕ ਮੈਂਬਰ ਸੀ. 1833 ਵਿੱਚ, ਏਪਸ ਨੂੰ ਲਿਓਨ ਕਾਉਂਟੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਚੌਦਾਂ ਜੱਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਐਪੀਪਸ ਨੂੰ ਐਪੀਸਕੋਪਲ ਚਰਚ ਦੇ 1838 ਦੇ ਜਨਰਲ ਕਨਵੈਨਸ਼ਨ ਦੇ ਡਿਪਟੀ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਸਾਲ ਫਿਲਡੇਲ੍ਫਿਯਾ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ. ਇਸ ਦੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਸੰਮੇਲਨ ਨੇ ਆਧਿਕਾਰਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਫਲੋਰੀਡਾ ਦੇ ਡਾਇਓਸੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ.

ਏਪਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ 1841-1844 ਅਤੇ ਫਿਰ 1856-1857 ਤੋਂ ਟੱਲਾਹਸੀ ਦੇ ਇਰਾਦੇਦਾਰ (ਮੇਅਰ) ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ. His first election was largely due to a rise in sentiment against lawlessness, particularly duels among leading men in territorial Florida. Florida Militia Brigadier General Leigh Read had recently been killed by Willis Alston, in a case attracting much attention. Read had earlier killed Willis' brother Augustus Alston in a duel. [7] [8] [9] Eppes appointed six officers, who are considered the beginning of the Tallahassee Police Department.

In 1851, the Florida Legislature authorized two seminaries of higher learning in Florida. One seminary was to be located west of the Suwannee River and one to the east of the river. In 1854, Eppes tried to gain approval for the western seminary to be located in Tallahassee, but was rejected.

In 1856, Eppes initiated the proposal again and offered to fund an initial endowment of $10,000, plus a $2,000 per year stipend and a new building. The legislature accepted the proposal. That year, the existing Florida Institute in Tallahassee was designated as the State Seminary West of the Suwannee River. Classes began in 1857. Eppes served on the seminary's board of trustees for eleven years for the last eight of those years, he served as president of the board. The seminary later developed as Florida State University.

Eppes died on May 30, 1881 in Orlando, Florida, and was buried at Greenwood Cemetery. Three of his children by his first wife had died earlier in Virginia. They were buried at the Jefferson family cemetery at Monticello. Also buried there were Francis' Jefferson grandparents and mother, Maria. Later, at least three of his grandchildren were also buried there. Since the late 19th century, the cemetery has been owned and operated by the Monticello Association, a private lineage society of descendants of Jefferson and Martha Wayles. (This property is separate from the Monticello plantation, which is owned and operated by the Thomas Jefferson Foundation.)

In 1995, Florida State University established the Jefferson–Eppes Trophy to honor Eppes and his grandfather Thomas Jefferson. A statue of Eppes was installed to commemorate him at the university and unveiled in January 2002. [10] In 2016, the Eppes statue was the subject of a non-binding removal referendum introduced by the FSU chapter of Students for a Democratic Society because Eppes owned slaves. The referendum failed by a vote of 71% to 29%. In May 2018, an FSU panel voted to recommended the removal of the statue as well as the Eppes designation at Eppes Hall. [11] On July 20, 2018, maintenance crews removed the statue from Westcott Plaza. [12] On May 12, 2019, the statue was relocated to another part of the campus. [13] On July 24, 2020, the statue was removed from the campus. [14]


Geology

In introducing Thomas Jefferson's Notes on the State of Virginia, William Peden declares this mass of information and commentary to be "the most important scientific . book written by an American before 1785."1 In Notes, readers find inventories and analyses of stream flow, lakes and coastlines, topography, soils, climate, minerals, plants, and animals. Jefferson's contributions, though not termed geological at the time, are such in a modern sense. His "Rivers" section stands as a prototype of publications produced a century later by the U.S. Geological Survey. His discourse on minerals set the pattern for the mineral commodity surveys now published each year by the U.S. Geological Survey.2 In ਨੋਟਸ Jefferson described field methods he developed to place time lines on layers of soils — an important contribution to stratigraphy, a nascent branch of geology.

With his one book, Jefferson demonstrated he was more than a tabulator and analyzer of information. He also promoted the scientific method and used the occasion to criticize unscientific thinking. This expansion of scope led Jefferson into controversies that stayed with him throughout his lifetime.

In the Paris edition of ਨੋਟਸ (1785), Jefferson discussed a chemical theory of the formation of shells found on mountaintops. Silvio Bedini relates how the passage " . brought [Jefferson] considerable criticism because it was inconsistent with the Biblical account of Noah's flood."3 That criticism was mild compared to what Peden terms the "long and frequently violent controversy" in opposition to the analyses Jefferson presented in the English language edition of ਨੋਟਸ, published in 1788.4 Readers in America could then assume, from Jefferson's analysis of the physics of the atmosphere, that he was rejecting the literal truth of Noah's flood.5 In an attempt seemingly directed at diluting the controversy, Jefferson examined three conflicting explanations of how shells came to present 15,000 feet above sea level, and he discounted all three "explanations" as equally unsatisfactory. He tried to clarify his position by stating a cardinal principle of science: " . we must be contented to acknowledge, that this … is as yet unsolved. Ignorance is preferable to error and he is less remote from the truth who believes nothing, than he who believes what is wrong."6 Jefferson's critics were far from content or satisfied.

Jefferson wrote and perfected ਨੋਟਸ when he was in his late thirties — that is, before his involvement in bitter political fights. Historians are in general agreement that Jefferson was thin-skinned about criticism and became more so with age. In 1803, Jefferson wrote: "Every word which goes from me, whether verbally or in writing, becomes the subject of so much malignant distortion, & perverted construction, that I am obliged to caution my friends against … my letters getting into the public . "7

The President Jefferson who retired to Monticello six years later could not escape criticism from determined opponents but he could act to reduce the power of controversy to defeat his aims. This is most evident in his strong advice on the teaching of geology at the University of Virginia — statements from Jefferson that seem to run contra to his principles.

Jefferson's proposals of curricula for the fledgling University of Virginia8 included a recommendation that has been interpreted as de-emphasizing the study of geology.9 This stance by Jefferson is puzzling, given Jefferson's pioneering work in several fields of the science.

In writing to the Natural History Professor John Emmet, Jefferson stated his case for de-emphasis, with reference to the purpose of the academic course on geology: "to learn, as far as observation has informed us, the ordinary arrangement of the different strata … in the earth …. but the dreams about the modes of creation, enquiries whether our globe has been formed by the agency of fire or water, how many millions of years it has cost Vulcan or Neptune to produce … is too idle to be worth a single hour of any man's life."10

On reading that letter, puzzlement grows: Is this the same man who wrote: "this institution [the University of Virginia] will be based on the illimitable freedom of the human mind. for here we are not afraid to follow truth wherever it may lead, nor to tolerate any error so long as reason is left free to combat it."11

But a plausible explanation is available if we consult biographies of leading geologists of Jefferson's time, and consider Jefferson's general aversion to unproductive argument and lessons he learned about avoiding controversy.

Jefferson's use of the words "Vulcan" and "Neptune" were deliberate these are the battle flags flying in a bitter controversy raging between geologists throughout the last half of Jefferson's lifetime. One school of thought, the Vulcanists, led by the eminent Scottish geologist, James Hutton, adhered passionately to the belief that rocks resulted from volcanism the opposing school, the Neptunists, led by the Saxon mineralogist, Abraham Werner, held unflinchingly to the belief that chemical precipitation was the agent of rock formation. The Fentons, in their seminal work on the controversy conclude: "[This struggle] … divided geologists into two camps whose members battered each other with words as often as they broke stones with hammer."12


ਸਮਗਰੀ

Madoc's purported father, Owain Gwynedd, was a real king of Gwynedd during the 12th century and is widely considered one of the greatest Welsh rulers of the Middle Ages. His reign was fraught with battles with other Welsh princes and with Henry II of England. At his death in 1170, a bloody dispute broke out between his heir, Hywel the Poet-Prince, and Owain's younger sons, Maelgwn, Rhodri, and led by Dafydd, two the children of the Princess-Dowager Cristen ferch Gronwy and one the child of Gwladus ferch Llywarch. Owain had at least 13 children from his two wives and several more children born out of wedlock but legally acknowledged under Welsh tradition. According to the legend, Madoc and his brother (Rhirid or Rhiryd) were among them, though no contemporary record attests to this.

The 1584 Historie of Cambria by David Powel says that Madoc was disheartened by this family fighting, and that he and Rhirid set sail from Llandrillo (Rhos-on-Sea) in the cantref of Rhos to explore the western ocean with a number of ships. [A] They purportedly discovered a distant and abundant land in 1170 where about one hundred men, women and children disembarked to form a colony. According to Humphrey Llwyd's 1559 Cronica Walliae, Madoc and some others returned to Wales to recruit additional settlers. [ ਹਵਾਲੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ] After gathering several ships of men, women and children, the Prince and his recruiters sailed west a second time to "that Westerne countrie" and ported in "Mexico" [ ਸਪਸ਼ਟੀਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ] , never to return to Wales again. [6]

Madoc's landing place has also been suggested to be "Mobile, Alabama Florida Newfoundland Newport, Rhode Island Yarmouth, Nova Scotia Virginia points in the Gulf of Mexico and the Caribbean including the mouth of the Mississippi River the Yucatan the isthmus of Tehuantepec, Panama the Caribbean coast of South America various islands in the West Indies and the Bahamas along with Bermuda and the mouth of the Amazon River". [7] Although the folklore tradition acknowledges that no witness ever returned from the second colonial expedition to report this, the story continues that Madoc's colonists travelled up the vast river systems of North America, raising structures and encountering friendly and unfriendly tribes of Native Americans before finally settling down somewhere in the Midwest or the Great Plains. [8] They are reported to be the founders of various civilisations such as the Aztec, the Maya and the Inca. [7]

The Madoc story evidently originated in medieval romance. There are allusions to what may have been a sea voyage tale akin to The Voyage of Saint Brendan, [ ਹਵਾਲੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ] but no detailed version of it survives.

The earliest certain reference to a seafaring Madoc or Madog appears in a cywydd by the Welsh poet Maredudd ap Rhys (fl. 1450–83) of Powys, which mentions a Madog who is a son or descendant of Owain Gwynedd and who voyaged to the sea. The poem is addressed to a local squire, thanking him for a fishing net on a patron's behalf. Madog is referred to as "Splendid Madog . / Of Owain Gwynedd's line, / He desired not land . / Or worldy wealth but the sea."

A Flemish writer called Willem, in around 1250 to 1255, [ ਹਵਾਲੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ] identifies himself in his poem Van den Vos Reinaerde as "Willem die Madoc maecte" (Willem, the author of Madoc, known as "Willem the Minstrel" [B] ). Though no copies of "Madoc" survive, Gwyn Williams tells us that "In the seventeenth century a fragment of a reputed copy of the work is said to have been found in Poitiers". It provides no topographical details relating to North America, but mentions a sea that may be the Sargasso Sea and says that Madoc (not related to Owain in the fragment according to Gwyn Williams) discovered an island paradise, where he intended "to launch a new kingdom of love and music". [10] [11] There are also claims that the Welsh poet and genealogist Gutun Owain wrote about Madoc before 1492. Gwyn Williams in Madoc, the Making of a Myth, makes it clear that Madoc is not mentioned in any of Owain's surviving manuscripts. [12]

The Madoc legend attained its greatest prominence during the Elizabethan era, when Welsh and English writers used it to bolster British claims in the New World versus those of Spain. The earliest surviving full account of Madoc's voyage, the first to make the claim that Madoc had come to America before Columbus, [C] appears in Humphrey Llwyd's Cronica Walliae (published in 1559), [13] an English adaptation of the Brut y Tywysogion. [14] [D]

John Dee used Llwyd's manuscript when he submitted the treatise "Title Royal" to Queen Elizabeth in 1580, which stated that "The Lord Madoc, sonne to Owen Gwynned, Prince of Gwynedd, led a Colonie and inhabited in Terra Florida or thereabouts" in 1170. [2] The story was first published by George Peckham's as A True Report of the late Discoveries of the Newfound Landes (1583), and like Dee it was used to support English claims to the Americas. [16] It was picked up in David Powel's Historie of Cambria (1584), [16] [E] and Richard Hakluyt's The Principall Navigations, Voiages and Discoveries of the English Nation (1589). Dee went so far as to assert that Brutus of Troy and King Arthur as well as Madoc had conquered lands in the Americas and therefore their heir Elizabeth I of England had a priority claim there. [18] [19]

Thomas Herbert popularised the stories told by Dee and Powel, adding more detail from sources unknown, suggesting that Madoc may have landed in Canada, Florida, or even Mexico, and reporting that Mexican sources stated that they used currachs. [20]

The "Welsh Native Americans" were not claimed until later. Morgan Jones's tract is the first account, and was printed by The Gentleman's Magazine, launching a slew of publications on the subject. [21] There is no genetic or archaeological evidence that the Mandan are related to the Welsh, however, and John Evans and Lewis and Clark reported they had found no Welsh Indians. [22] The Mandan are still alive today the tribe was decimated by a smallpox epidemic in 1837–1838 and banded with the nearby Hidatsa and Arikara into the Three Affiliated Tribes. [23]

The Welsh Native American legend was revived in the 1840s and 1850s this time the Zunis, Hopis, and Navajo were claimed to be of Welsh descent by George Ruxton (Hopis, 1846), P. G. S. Ten Broeck (Zunis, 1854), and Abbé Emmanuel Domenach (Zunis, 1860), among others. [24] Brigham Young became interested in the supposed Hopi-Welsh connection: in 1858 Young sent a Welshman with Jacob Hamblin to the Hopi mesas to check for Welsh-speakers there. None was found, but in 1863 Hamblin brought three Hopi men to Salt Lake City, where they were "besieged by Welshmen wanting them to utter Celtic words", to no avail. [24]

Llewellyn Harris, a Welsh-American Mormon missionary who visited the Zuni in 1878, wrote that they had many Welsh words in their language, and that they claimed their descent from the "Cambaraga"—white men who had come by sea 300 years before the Spanish. However, Harris's claims have never been independently verified. [25]

On 26 November 1608, Peter Wynne, a member of Captain Christopher Newport's exploration party to the villages of the Monacan people, Virginia Siouan speakers above the falls of the James River in Virginia, wrote a letter to John Egerton, informing him that some members of Newport's party believed the pronunciation of the Monacans' language resembled "Welch", which Wynne spoke, and asked Wynne to act as interpreter. The Monacan were among those non-Algonquian tribes collectively referred to by the Algonquians as "Mandoag". [26]

Another early settler to claim an encounter with a Welsh-speaking Native American was the Reverend Morgan Jones, who told Thomas Lloyd, William Penn's deputy, that he had been captured in 1669 in North Carolina by members of tribe identified as the Doeg, who were said to be a part of the Tuscarora. (However, there is no evidence that the Doeg proper were part of the Tuscarora. [27] ) According to Jones, the chief spared his life when he heard Jones speak Welsh, a tongue he understood. Jones' report says that he then lived with the Doeg for several months preaching the Gospel in Welsh and then returned to the thirteen American colonies of British America where he recorded his adventure in 1686. The historian Gwyn A. Williams comments, "This is a complete farrago and may have been intended as a hoax". [28]

Folk tradition has long claimed that a site called "Devil's Backbone" at Rose Island, about fourteen miles upstream from Louisville, Kentucky, was once home to a colony of Welsh-speaking Indians. The eighteenth-century Missouri River explorer John Evans of Waunfawr in Wales took up his journey in part to find the Welsh-descended "Padoucas" or "Madogwys" tribes. [29]

In northwest Georgia, legends of the Welsh have become part of the myth surrounding the unknown origin of a mysterious rock formation on Fort Mountain. Historian, Gwyn A. Williams, author of Madoc: The Making of a Myth, suggests that Cherokee tradition concerning that ruin may have been influenced by contemporary European-American legends of the " Welsh American Indians." [30] A newspaper writer in Georgia, Walter Putnam, mentioned the Madoc legend in 2008. [31] The story of Welsh explorers is one of several legends surrounding that site.

In northeastern Alabama, there is a theory that the "Welsh Caves" in DeSoto State Park were built by Madoc's party, since local native tribes were not known to have ever practised such stonework or excavation as was found on the site. [32]

In 1810, John Sevier, the first governor of Tennessee, wrote to his friend Major Amos Stoddard about a conversation he had in 1782 with the old Cherokee chief Oconostota concerning ancient fortifications built along the Alabama River. The chief allegedly told him that the forts were built by a white people called "Welsh", as protection against the ancestors of the Cherokee, who eventually drove them from the region. [33] Sevier had also written in 1799 of the alleged discovery of six skeletons in brass armour bearing the Welsh coat-of-arms. [34] He claims that Madoc and the Welsh were first in Alabama. [35]

In 1824, Thomas S. Hinde wrote a letter to John S. Williams, editor of The American Pioneer, regarding the Madoc Tradition. In the letter, Hinde claimed to have gathered testimony from numerous sources that stated Welsh people under Owen Ap Zuinch had come to America in the twelfth century, over three hundred years before Christopher Columbus. Hinde claimed that in 1799, six soldiers had been dug up near Jeffersonville, Indiana, on the Ohio River with breastplates that contained Welsh coats-of-arms. [36]

Encounters with Welsh American Indians Edit

Thomas Jefferson had heard of Welsh-speaking Indian tribes. In a letter written to Meriwether Lewis by Jefferson on 22 January 1804, he speaks of searching for the Welsh Native Americans "said to be up the Missouri". [37] [38] The historian Stephen E. Ambrose writes in his history book Undaunted Courage that Thomas Jefferson believed the "Madoc story" to be true and instructed the Lewis and Clark Expedition to find the descendants of the Madoc Welsh Indians. [39] [40]

Mandans Edit

In all, at least thirteen real tribes, five unidentified tribes, and three unnamed tribes have been suggested as "Welsh Native Americans." [41] Eventually, the legend settled on identifying the Welsh Native American with the Mandan people, who were said to differ from their neighbours in culture, language, and appearance. The painter George Catlin suggested the Mandans were descendants of Madoc and his fellow voyagers in North American Indians (1841) he found the round Mandan Bull Boat similar to the Welsh coracle, and he thought the advanced architecture of Mandan villages must have been learned from Europeans (advanced North American societies such as the Mississippian and Hopewell traditions were not well known in Catlin's time). Supporters of this claim have drawn links between Madoc and the Mandan mythological figure "Lone Man", who, according to one tale, protected some villagers from a flooding river with a wooden corral. [42]

Several attempts to confirm Madoc's historicity have been made, but historians of early America, notably Samuel Eliot Morison, regard the story as a myth. [43] Madoc's legend has been a notable subject for poets, however. The most famous account in English is Robert Southey's long 1805 poem Madoc, which uses the story to explore the poet's freethinking and egalitarian ideals. [44] Fittingly, Southey wrote Madoc to help finance a trip of his own to America, [45] where he and Samuel Taylor Coleridge hoped to establish a Utopian state they called a "Pantisocracy". Southey's poem in turn inspired the twentieth-century poet Paul Muldoon to write Madoc: A Mystery, which won the Geoffrey Faber Memorial Prize in 1992. [46] [47] It explores what may have happened if Southey and Coleridge had succeeded in coming to America to found their "ideal state". [48] In Russian, the noted poet Alexander S. Pushkin composed a short poem "Madoc in Wales" (Медок в Уаллах, 1829) on the topic. [49]


Botany and Good Food

The study of botany, which Jefferson considered among “the most valuable of the sciences,” served as another foundation for his interests in gardening and landscape design. His excursion through New England and upstate New York with James Madison in 1791 was primarily a botanical ramble, and the following year a woodland wildflower, Jeffersonia diphylla, or twinleaf, was named in his honor by Benjamin Smith Barton, the most prominent botanist in America. At a meeting of the American Philosophical Society in 1792, Barton proclaimed that Jefferson’s “knowledge of natural history … especially in botany and in zoology … is equalled by that of few persons in the United States.” Jefferson appraised native plants for their usefulness. A key goal of the Jefferson-insitiated Lewis and Clark Expedition was to find new economic species. He proudly distributed seeds of American trees and shrubs to European naturalists, cultivated indigenous New World vegetables in his Parisian garden at the Hôtel de Salm, and planted native wildflowers and ornamentals at Monticello and Poplar Forest. According to his Washington friend Margaret Bayard Smith, Jefferson hoped to plant the President’s House “exclusively with trees, shrubs and flowers indigenous to our native soil.”

Jefferson’s interest in gardening was also furthered by his appreciation for good food, particularly fruits and vegetables. He wrote , “I have lived temperately, eating little animal food, & that … as a condiment for the vegetables, which constitute my principal diet.” Using data he compiled as president, early in his retirement he created a chart showing the first and last appearance of thirty-seven vegetables in the Washington farmers market. According to Smith, Jefferson regularly visited foreign embassies, which vied with each other to provide the most unusual type of vegetable. Jefferson, in turn, procured and passed the seeds to local farmers with instructions on the vegetables’ cultivation. He also directed his French household administrator, Etienne Lemaire, to pay the highest price for the produce brought to the market earliest in the season. Although the President’s House included a small nursery bed of endive for winter salads, Jefferson’s sketches for ornamental landscaping there were never executed.


Thomas Jefferson (1743 - 1826)

Thomas Jefferson was the third President of the United States, the principal author of the Declaration of Independence, and one of the most influential of the United States' Founding Fathers. His portrait graces the US two dollar bill and nickel.

As a political philosopher, Jefferson was a man of enlightenment and knew many intellectual leaders in Britain and France.

Jefferson supported states rights, limited federal government power, and separation of church and state.

He believed that every American was entitled to an education adequate enough to give a person the skills and abilities needed to vote. Beyond that, he believed , should be determined on a person by person basis. Not everyone is suited to a college education.

Jefferson served as the wartime Governor of Virginia (1779–1781), first United States Secretary of State (1789–1793) and second Vice President (1797–1801).

Jefferson was a man who wore many hats including horticulturist, statesman, architect, archaeologist, paleontologist, author, inventor, and founder of the University of Virginia.

Jefferson died on the Fourth of July, 1826, the 50th anniversary of the adoption of the Declaration of Independence. He died a few hours before John Adams. There are stories that while Adams lay dying, he spoke of Thomas, unaware that Jefferson had already passed away.

Thomas Jefferson's Alma Mater was the College of William and Mary.

Thomas Jefferson in his own words

From the pen of Thomas Jefferson, 3rd U.S. President, Drafter and Signer of the Declaration of Independence

"God who gave us life gave us liberty. And can the liberties of a nation be thought secure when we have removed their only firm basis, a conviction in the minds of the people that these liberties are of the Gift of God? That they are not to be violated but with His wrath? Indeed, I tremble for my country when I reflect that God is just that His justice cannot sleep forever That a revolution of the wheel of fortune, a change of situation, is among possible events that it may become probable by Supernatural influence! The Almighty has no attribute which can take side with us in that event."

--Notes on the State of Virginia, Query XVIII, p. 237.

"I am a real Christian – that is to say, a disciple of the doctrines of Jesus Christ."

--The Writings of Thomas Jefferson, p. 385.

Because of the controversies that have arisen in regards to Jefferson's possible relationship with the slave Sally Hemings, which dates back to blatant accusations during his lifetime, [2] several scientific teams have attempted to validate common DNA among descendants. The uncertainty of his paternity of these children is still a subject of discussion and research. For that reason his relationship with them is listed as Uncertain on Wikitree.

Wikipedia site for more information here.[1]

Jefferson's Y-DNA is of type found in Haplogroup T (formerly K2) and is considered fairly rare according to the same article. You may read more about Haplogroup T here.[2]

More DNA information for Thomas Jefferson and other famous people is available on Wikipedia link is here.[3]


Fashion Design Film 2021

Buoyed by student creativity and strength at a time when it’s not possible to host an annual in-person fashion show—the showcase event of their graduating years—May 8 saw the virtual premiere of the program’s first-ever Fashion Design Film. “Our students are resilient and they have the ability to create the most beautiful work in some of the darkest times,” says Farai Simoyi, fashion design program director.



ਟਿੱਪਣੀਆਂ:

  1. Ansel

    The second part is not very ...

  2. Abeodan

    I'll be free - I will definitely write what I think on this issue.

  3. Nadal

    ਨੇਸ਼ਟਿਕ!)) 5+

  4. Bundy

    ਇਹ ਵਿਸ਼ਾ ਸਿਰਫ਼ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਹੈ :), ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਦਿਲਚਸਪ ਹੈ)))

  5. Mikael

    ਮੈਂ ਮਾਫੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗਲਤ ਹੋ। ਦਰਜ ਕਰੋ ਅਸੀਂ ਇਸ 'ਤੇ ਚਰਚਾ ਕਰਾਂਗੇ। ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖੋ।

  6. Dakota

    ਯਾਦ ਨਾ ਕਰੋ

  7. Gajind

    ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਤੁਹਾਡਾ ਧੰਨਵਾਦ।

  8. Roxbury

    ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਇਹ ਕੀਮਤੀ ਰਾਏ



ਇੱਕ ਸੁਨੇਹਾ ਲਿਖੋ